ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟI
Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού δε θα μπορούσε παρά να αγγίξει και την Κύπρο. Τα αποτελέσματα της επίθεσης που οι καπιταλιστές εντείνουν ενάντια στους εργαζόμενους δεν έχει άλλο σκοπό, από το να ξεπεραστεί η κρίση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αλλά η αλήθεια είναι αυτή: Εμείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, δε δημιουργήσαμε την κρίση τους. Όπως πάντα τα κέρδη ήταν δικά τους, δικές τους πρέπει να είναι και οι ζημιές.
Φορτώνουν σε εμάς τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, τα χρέη και τα ελλείμματα που το κεφάλαιο δημιούργησε. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση χαρίζει δισεκατομμύρια στις τράπεζες που συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους. Η ανεργία αποτελεί πλέον εφιαλτική πραγματικότητα ιδιαίτερα για τη νεολαία, έχοντας φτάσει στο μεγαλύτερο ποσοστό, ενώ οι εργασιακές συνθήκες γίνονται ακόμα πιο σκληρέςΤαυτόχρονα προσπαθούν να σπάσουν το ηθικό και τη ενότητα της εργατικής τάξης, στοχοποιώντας τμήματα της. Από τη μια έχουμε την επίθεση στους εργαζόμενους του δημοσίου που τους παρουσιάζουν ως δήθεν προνομιούχους και από την άλλη στοχοποιούν τους πιο σκληρά εκμεταλλευόμενους εργάτες, τους μετανάστες.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ξεγελιούνται από αυτή τη προπαγάνδα. Ήδη είναι ξεκάθαρο ότι οι περικοπές στο δημόσιο ήταν απλά η αρχή και τώρα η επίθεση επεκτείνεται και στον ιδιωτικό τομέα απειλώντας, ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων. Οι μετανάστες από τη άλλη, ζουν σε ένα μεσαιωνικό καθεστώς υπερεκμετάλλευσης που τους έχουν επιβάλει οι κυρίαρχοι. Έτσι οι εργοδότες και το κράτος θέλουν να αποδυναμώσουν κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης ώστε να μεγαλώσουν τα κέρδη τους.
Ξέρουμε πως εμείς, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, δε θα βρούμε το δίκιο μας αν οι μισθοί των δημοσίων μειωθούν. Ξέρουμε ότι δε θα μπουν στη δικιά μας τσέπη όσα τους κόψουν και ξέρουμε ακόμα καλύτερα, ότι αν η επίθεση ενάντια σε αυτούς περάσει, εμείς θα χάσουμε ακόμα περισσότερα. Ξέρουμε, εμείς οι πιο παλιοί εργαζόμενοι, ότι αν οι νέοι πάρουν χαμηλότερους μισθούς από μας, τότε θα ‘ρθει αργά ή γρήγορα και η δικιά μας η σειρά. Ξέρουμε, εμείς οι νέοι εργαζόμενοι, ότι αν μας πάρουν στη δουλειά με χαμηλότερο μισθό από τον παλιότερο εργαζόμενο που απέλυσαν, με την ίδια ευκολία θα διώξουν κάποτε και μας. Ξέρουμε, εμείς οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ότι η εκμετάλλευση των μεταναστών και το φθηνό εργατικό δυναμικό μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει σε εμάς. Όχι γιατί δε μπορούμε να τους ανταγωνιστούμε που μας «τρώνε» τις δουλειές, ούτε γιατί θέλουμε να τους υπερασπιστούμε από φιλανθρωπία ή συμπόνοια. Είναι γιατί ξέρουμε ότι όταν ένα κομμάτι των εργαζομένων τυγχάνει μεγάλης εκμετάλλευσης, τότε θα ‘ρθει και η σειρά για το άλλο. Γιατί όταν ένα κομμάτι βρίσκεται σε δύσκολη θέση (πχ. παράνομη διαμονή, ανασφάλιστη και μαύρη εργασία) θα δεχθεί να εργαστεί με πολύ χειρότερους όρους, κάτι που θα αναγκάσει το υπόλοιπο κομμάτι σε υποχωρήσεις. Ξέρουμε επίσης ότι οι συντάξεις μας δε θα κινδύνευαν, αν οι ξένοι εργάτες είχαν κοινωνικές ασφαλίσεις. Αλλά η παράνονη διαμονή, η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία δεν υφίστανται γιατί δε μπορούν να παταχθούν, αλλά γιατί ακριβώς συμφέρουν το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Για να αποδυναμώνουν συνολικά όλους τους εργαζόμενους. Άραγε λοιπόν, ποιος είναι ο εχθρός;;;
Κύπριοι και ξένοι εργάτες πρέπει να παλέψουν μαζί για ίσα δικαιώματα και κατακτήσεις, η ενότητα είναι ο μόνος τρόπος να έχουν αντίκρυσμα οι αγώνες τους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί μόνο αν υπάρξει άμεση και αποφασιστική αντίσταση στη βάση της ταξικής και συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης.
Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα ούτε από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, καθώς ο ολοκληρωτικός έλεγχος τους από τις κομματικές γραφειοκρατίες, τις έχουν μετατρέψει σε κομματικά όργανα όπου οι βολεμένες ηγεσίες προωθούν τον πελατειακό και ξεπουλημένο διαχειριστικό συνδικαλισμό, που συνήθως συμβιβάζεται ή ακόμα και ταυτίζεται με τα εργοδοτικά συμφέροντα. Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι πρέπει να γυρίσουν τη πλάτη σε όλους αυτούς που τους εκμεταλλεύονται και να πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους, να αυτοοργανωθούν παλεύοντας για τις ανάγκες τους. Για να γίνει αυτό πρέπει να δημιουργηθούν σωματεία βάσης όπου θα λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά με γενικές συνελεύσεις και θα έχουν ταξική σύνθεση, δεν θα έχουν θέση εκεί κομματικά στελέχη ή αφεντικά.
Σήμερα διαδηλώνουμε και φωνάζουμε ότι βρισκόμαστε στο πλάι των ξένων εργατών, απορρίπτοντας και πολεμώντας κάθε φωνή που προσπαθεί να τους ενοχοποιήσει για την κατάσταση που η κρίση δημιουργεί. Παλεύουμε για τα δικαιώματά τους στην εργασία, την ασφάλιση, τα αξιοπρεπή μεροκάματα και την αξιοπρεπή ζωή ξέροντας ότι παλεύουμε ταυτόχρονα και για μας, τους ντόπιους εργαζόμενους. Καλούμε τους όλους τους εργαζόμενους, γυναίκες και άντρες, νέους και παλιότερους, δημόσιους και ιδιωτικούς υπάλληλους, Κύπριους και ξένους να τολμήσουν να κοιτάξουν στα μάτια τον πραγματικό τους εχθρό και μαζί να πορευτούμε στον αγώνα της διεκδίκησης των κοινών δικαιωμάτων μας.
ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ
ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ 29/1/2012 ΩΡΑ 15:OO ΣΤΟΝ ΜΟΛΟ (2ο Parking) - ΛΕΜΕΣΟΣ

ΠΟΙΝΗ

Ένας παράνομος δρόμος μέσα στο δάσος,
μια πινακίδα που λέει απαγορεύεται η διέλευση,οι παραβάτες διώκονται ποινικά.
Μια παράνομη είσοδος κάτω απο τη γη οδηγεί σε ένα
ερειπωμένο ξενοδοχείο με πύλη απο άχυρο,
μέσα μια τεράστια μαρμάρινη αίθουσα χορού με νεκρούς καλεσμένους
που βλέπουν τις φιγούρες τους
στον καθρέφτη του ενειδρίου,ενός ενειδρίου που εκτρέφει αγελάδες...
Κι απο πάνω ένας πίνακας που απεικονίζει μια φυλακή με σπασμένα παράθυρα
και στον πολυέλαιο να κάθεται η γριά μάγισσα να τους μοιρολογάει ένα παραμύθι..

στο τζάκι καίνε τα ξύλα,καμένα κρεβάτια.

ζεσταίνεται ένα αγόρι που με αγαπούσε
ένα αγόρι που αγάπησα,
μια αύρα απο το πάτωμα
θύμησες κτισμένες πάνω στους δείκτες ενός ρολογιού που δείχνει ώρα μηδέν.

Μια κατάρα για τους περαστικούς,που κοιτάνε κρυφά κρυφά,τρομάζοντας απο την πινακίδα..

Είναι το όνομα μας,είναι τα όνειρα μας,οι στόχοι μας,η ζωή μας,ο θάνατος μας?

Κάποιοι τα είπαν στοιχειωμένα
μα εγώ τα βλέπω άδεια απο φαντάσματα.
Όπως θα περνάνε τα φεγγάρια,εγώ θα τα θυμάμαι,θα τα σκέφτομαι και θα τους γράφω που και που κάνα γράμμα..
Δεν τα φοβάμαι,
φοβάμαι τη μάγισσα που μοιρολογάει,που ακούω ψιθυριστά να διαβάζει αυτό το παραμύθι..
Δε φοβάμαι τη φωτιά..
Φοβάμαι αυτούς που τα κάψανε.

επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα.άλλη μια μέρα να θυμόμαστε,στο επετειολόγιο.
Αγώνες και αίμα για την ελευθερία,μια ελευθερία που γίνεται πληγή στα χέρια μας απο τις αλυσίδες σήμερα.Αλυσίδες που εμείς δεχόμαστε και απ αρνιόμαστε το αίμα στους δρόμους.Αδυναμία και φόβος να υψώσουμε κεφάλι,ξεκινώντας απο τα προσωπικά μας,απο τη προσωπική μας ιδιόκτητη δημιουργία.Ακούω τις φωνές στον δρόμο,τα συνθήματα,τις βρισιές,στιγμιαία εκτονώνομαι και γυρνάω μετα στο ''τσιγάρο'' μου.
Και ο ''καπνός'' μετατρέπεται σε τρόπο ζωής.Αδράνεια και μιζέρια.Ντροπή,ντροπή ειναι αυτό που νιώθω γιατί ξέρω πως εχω δύναμη,να σηκώσω κεφάλι , να αγαπήσω με ολη τη έννοια της λέξης.Να γίνω ο πυρήνας της εξέγερσης μου και μετα να αγαπήσουμε όλοι μαζι,να νιώσουμε,να γίνουμε ένα.Να παλέψουμμε,πέρα απο το στυλ,πέρα απο τις γλυκές τους γλώσσες και τα ναρκωτικά τους..Και έτσι δεν θα παιζουμε κανένα παιχνίδι με τους όρους τους.
Να δημιουργήσω
Να ζήσω.
ζωή θέλω.
αυτοι πλέον είναι οι δικοι μου όροι.όπιος δεν θέλει να παίξει , ας πεθάνει απο τα ζιζάνια του,που μουρμουρίζουν καθε μερα και νύχτα στα αυτιά του.και θα ζήσω
Όσο γράφω αυτη τη στιγμή τόσο θέλω να φωνάξω.
Και στον πάτο που στέλνω τον εαυτό μου,δε θα ρίξω σε κανέναν τον φταίξιμο.Απλά δεν θα κάνω το μοιραίο σάλτο.

Επίθεση λοιπόν μέσα μας.Επίθεση και έξω μας.
Σε οσα κουρέλια κάνουν τα όνειρα μας

με λες επίθεση καταστροφή αποσύνθεση
με λέω άμυνα φωτιά και σύνεση
με λες απίθανο ψυχωτικό απόλυτο
με λέω άκομψο τρελό κι αμόλυντο

με λες αλάνι χαώδη κολλημένο
ό,τι μπορώ κάνω αλλά και σε προσμένω
ώρα την ώρα αποφασίζεις ό,τι ορίζεις
αλλά ποτέ μην πεις ότι δεν γνωρίζεις

συνορα

συνορα..
μα η καρδιά μου είναι πιο πέρα απο τους δικούς τους ουρανους
είναι κόκκινη,με αίμα και κτυπάει,αναπνέει και μου δίνει βήμα.
Κι αν καμιά φορά παέι να περάσει τα σύνορα,να πηδήξει τους φράχτες και πετάξει ελέυθερη,θα συναντηθεί ψηλά σαν τα μπαλόνια,με τα άλλα μπαλόνια που τα κατάφεραν και γεύτηκαν έστω για λίγο αυτους τους ουρανούς,απο ψηλά,πάνω απο κάθε τοίχο και συρματόπλεγμα,πάνω απο τα θαλάσσια ύδατα και τα εμπάργκο,πάνω απο τον υγρό τάφο τόσων ψυχών που δε τα κατάφεραν να περάσουν,πάνω απο φυλακές και δεσμοφύλακες,πάνω απο μπλόκα και ελέγχους,πάνω απο αυτές τις καρδιές που πάγωσαν και δεν λιώνουν με καμιά δύναμη του ήλιου..
σύνορα..φράκτες..



Κι αν μας πυροβολήσουν και σπάσουμε στον ουρανό,τότε ΜΠΑΜ,ΠΆΛΙ ΕiΝΑΙ Δικός ΜΑΣ
..γιατί κανένας φράκτης και καμιά εξουσία δε μπορεί να φυλακίσει τον αέρα..
Και τα διαμελισμένα σώματα - μπαλόνια μας θα σκορπιστούν σε όλη τη γη..και αυτή θα είναι η πατρίδα τους.Γιατί γεύτηκαν τον ουρανό..
Λίγες στιγμές ελευθερίας..

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΙΝ Ο ΠΟΝΟΣ

Το μαύρο σύννεφο συλλέγει ότι πνίγει τον εγκέφαλό μου ως κραυγή ..Kι ένα άλλο δάκρυ σε αυτήν την προσπάθεια του πόνου...κι άλλο,κι άλλο...
...ένα άλλο εμπόδιο που υπερπηδεί ,είναι αυτό όλο το ίδιο πράγμα.
Είναι η κατάκτηση του πόνου ο μόνος στόχος μου?Ωραία ερώτηση.
Ο πόνος πρέπει να σταματήσει, τρώει τα πάντα μέσα μου, και η απάθειά μου υποστηρίζει αυτήν την δυστυχία, αυτή την έχθρα...
Γιατί θα με καταστρέψω εάν δεν του δίνω την αγάπη που χρειάζεται.

Ακούω τη σιωπή
Ακούω το αίμα μου να τρέχει
Αναζητώ την αλήθεια
Ακούω τη σιωπή,σας το λέω..είναι η καλύτερη κραυγή
Μνήμες που σας κατέστησαν τρελλούς
Ακούστε, ακούστε μέσα στο φόβο
Πόσο διαφορετικός είναι μέσα στη σιωπή.Δώστε του την αγάπη που χρειάζεται.
Είναι αυτό το κάψιμο..

Το να τα δίνεις όλα,γιατί αλήθεια?


Και με βρίσκω πίσω..Πίσω απο τραίνα που ήδη πέρασαν απο πάνω μου,τα βλέπω με αναποδογυρισμένο πρόσωπο και απορώ αν ζω τη δεδομένη στιγμή, αφού το τραίνο έφυγε κι εγω το βλέπω. Ίσως ο θάνατος μου να μην είναι το χάσιμο του τραίνου σε κάποιον σταθμό,ίσως είναι οι ράγες.
Τα κάνουμε όλα τέλος τελικά..


- - - εεεηηηη , προς τι όλη αυτή η απαισιοδοξία?
Δύναμη ,για να μην υποστείς άλλο, άλλες κενές υποσχέσεις
Πήγαινε να βρεις την αλήθεια για σενα και να την δεχτείς!
Eσυ κάνεις το τέλος να ναι τέλος..
Όχι άλλο υποβιβασμένες δικαιολογίες
Πήγαινε
Αύξησε τα αδύνατα φτερά σου..---


-----Ξέρεις κάτι? Εάν μόνο για μια ημέρα ακούσεις και προσέξεις το πορφυρό τρέξιμο του αίματός σου,δοκίμασε την πικρή προτίμηση των φιλοδοξιών θανάτου που σκιάζει τα μάτια σου.
Πώς μπόρεις να χαλαρώσεις τη συγκίνηση? ζωντανός...
Χωρίς δισταγμό..
Έξοδος και διαφυγή.
Η συλλογή των χωρισμένων χώρων είναι ένα αίνιγμα.
Λύστε το γρίφο.
Εμπιστοσύνη σε σας
Μπορείτε να επιβιώσετε.-----


Εμπιστοσύνη,μια λέξη τόσο δια στροφικά περίεργη
Σε κάνει τόσο αδύνατο με τις συγκινήσεις..
Γιατί όταν δεν προσέχεις πίσω από τις μάσκες που φοράς, μην χρησιμοποιείς καμία σπαταλημένη λέξη για εμπιστοσύνη,ειδικά γι αυτούς που σε σπρώχνουν στο έδαφος,σου τραβάνε τη μάσκα και σε αφήνουν κάτω....Και βλέποντας σε απο ψηλά σου κάνουν την ερώτηση που τους κάνει να νιώθουν στα ψηλά..

'' Έχεις πραγματοποιήσει τα πάντα εσύ και πρέπει να αγαπηθεις τελικά?'' ''Εάν όχι, μπορείς να αγαπήσεις οποιοδήποτε ,αλλιώς; ''


Τελικά, κανένας δεν μπορεί να φθάσει σε μας ,μέσω της προσωπικής μας κόλασης ,που τρωγόμαστε μόνοι σας, μακριά ,στο δικό μας σπιτικό,
το κοχύλι.

Μορφέας

Μορφέα γιε του Ύπνου και θεέ των ονείρων,που δίνεις και παίρνεις μορφή και σχήμα ,φανερώσου σαν μάγος στο όνειρο μου μια βραδιά και δώσε μου ζωή,στα άψυχα φαντασιακά αντικείμενα του είναι μου..


Κάνε με φάμπρικα που την κάψανε οι εξεγερμένες εργάτριες,
μίασμα στους ''θρησκευόμενους και ηθικούς''
δρόμο που τον έχουν περπατήσει εκατοντάδες διαδηλωτές
Κάνε με πέτρα στα χέρια ενός εξεγερμένου
Πινακίδα εξόδου σε λευκό κελί
Κάνε με μάγισσα που την κάψανε στην πυρά οι σταυροφορεμένοι
Σφαίρα στο σώμα του αυτοκράτορα και σκουλήκι στο στομάχι της βασίλισσας
Χολή στους παρασημοφόρους και κρεμάλα που θα ζώνει το χοντρό λαιμό ενός αξιωματικού
Κάνε με φως και στείλε με σάυτούς που βλέπουν την χαμένη τους ελπίδα στη βελόνα..
Κάνε με πριόνι στα χέρια ενός φυλακισμένου και ηλεκτρική καρέκλα σε κάποιο δικαστή.
Κάνε με ατελειωτες παρεμβολές στη τηλεόραση και πιπέρι στο στόμα ενός δημοσιογράφου..
Κάνε με το γκλομπ στο κώλου του μπάτσου και περίστροφο στα χέρια μιας πορνης που βιάστηκε.
Κάνε με νύχτα να σκεπάσω με μαύρο την γαμημένη αφθονία των βολεμένων..
Κάνε με ματωμένη ανάσα στις καρδιές αυτών που πονούν..

Πάρε με μακριά Μορφέα..Κάνε με όλα αυτά και πάρε μου την ανάσα,δώσε μου ύπνο βαθύ,την μορφίνη σου να ταξιδέψω..μακριά απο ανθρώπους που με καταζητούν νεκρή ή ζωντανή και δεν σ αφήνουν να με βυθίσεις στα όνειρά σου..

Δώσε μου το σχήμα ,τη μορφή γιατί την φωνή την έχω αλλά κανείς δε ακούει,όλοι κοιμούνται και δε ακούνε , ούτε βλέπουν , ούτε αισθάνονται..
Ομως όσο έχω αυτή τη φωνή κι όσο έχω ανοιχτά τα μάτια μου,άλλο τόσο θα υπάρχω.

Κι όταν τελειώσεις μαζί μου,κάνε μου μια χάρη..Ταξίδεψε στα πέρατα της γης και δώσε και σ αυτούς που δεν ξέρουν αν είναι άνθρωποι ακόμα..Εκτέλεσε την αποστολή σου,πάρε ανθρώπινη μορφή στον ύπνο τους,φίλα τους,κάνε τους έρωτα,γάμα τους,κάνε τους να αισθανθούν,να κλάψουν,να γελάσουν,να ικανοποιηθούν,να ονειρευτούν..τουλάχιστον...